Ik dacht het niet.

Vier stappen naar het geluk, vijf aanzwengelingen naar genot, drie sprongen om de mislukking voor te blijven, en andere blogtitels met een aanname als kernboodschap. Volledig verspeeld aan mij.

Ik wil precies hier zijn waar ik ben, maar hoe vat je dit samen in catchy phrases?

Hoe omarm je je frustratie, hoe klem je je ellende aan de borst alsof je nooit zoiets prachtigs zag? Hoe wentel je je voor je blogpubliek in een bak middelmatige ervaringen, die allemaal stuk voor stuk borg stonden voor het krakelee van je karakter? Zonder er nostalgisch geurende kaas bij te slepen, en zonder het woord authentiek te zadelen. Je puinzooi, je armslag, je tandhaar.

De relevantie van de vraag: hoe krijg ik meer energie?

En als het al zou lukken, wil iemand dit nog lezen? Vinden meer mensen dat er wel wat beters valt te ontrafelen dan het vraagstuk: hoe krijg ik meer energie? Bijvoorbeeld hoe je op kleurrijke manier een bak levenslust loost? Je zou je kunnen geven, verliezen, overschreeuwen. De snelle fix van het blog opblazen, in de hoop dat het aanslaat. Een tequila shot waarheid, een relativerende klap op je door hapsnap content vet geworden reet.

Medestanders mogen opstaan

Er moeten mensen bestaan die niet zitten te wachten op meer energie. Die zich afvragen waarom iedereen ze toch ziet als een uitgeleefd pand met doorgerotte luiken. Die zich niet herkennen in een stappenplan naar ongewenste stootkracht. Omarmers der status quo, bermtoeristen van de nonchalance.

Ik kan het alleen maar hopen, uiteraard geheel uit eigenbelang.

Fotografie: Wiebren Altena van De Blauwe Spreeuw